- ۰ نظر
- ۱۳ مرداد ۹۵ ، ۰۷:۰۰
![](http://bayanbox.ir/view/6375343226994188972/yemen-header.jpg)
قریب به نه ماه از آخرین پست انتشاری یانوندیزاین میگذرد! و دقیقتر قریب به یک سال از کم فعالیت شدن و خسته شدن یانوندیزاین!
یانوندیزاین تا پیش از این یک سال، با جامعه بزرگ و علاقهمندی از حوزه طراحی ، معماری و هنر آمیخته شده بود. خیلیها در سالهای ۸۶ که فقط به فرستادن ایمیلهای گاهبهگاه دیزاین به صندوق ایمیلی معدودی از دوستان ورودی ۸۵ دانشگاه هنرم مشغول بودم تا همین آغاز سال ۹۶ ، کم کم روزانه با ایمیل روزنامه یانوندیزاین، سیر اینترنتی خودشان در جهان هنر و طراحی را شروع میکردند. خیلیها ابراز لطف فراوانی را در این سالها به تیم فعال یانوندیزاین ابراز کردهاند و همین خیلیها و بسیاری که منتقدانه و تیزبین همیشه ما را مدنظر داشتند، عمده انرژی و انگیزه پیشبرد حرکت یانوندیزاین بودند.
واقعیت آن است که مسائلی شخصی برای یکسالی این حرکت را متوقف کرد... اما عمده انگیزهای که این سالها پشت یانوندیزاین بود و اتفاقات خوبی که پیرامون آن در سالهای گذشته افتاده بود مانع آن میشد که به کل یانوندیزاین را فراموش کنیم....
ما به امید خدا از امروز یعنی ابتدای اردیبهشت ۹۷ دوباره با انگیزه شروع خواهیم کرد. با هم از جهان هنر و طراحی خواهیم دید.... روزانه و پابهپای تحولاتی که در پیرامون ماست.
در طراحی و توسعهی بناهای مذهبی معاصر رویکردهای مختلفی در جهان معماری وجود دارد. برخی مذهبیون ادیان با رویکردهای فرمگرا سعی بر حفظ سنن معماری مذهبی گذشته خود دارند و در مقابل برخی فکر میکنند نهاد مذهبیشان باید برای برقراری رابطه با مردم معاصر، به آخرین رویکردهای تکنولوژی معماری دست پیدا کنند؛ و صد البته متاسفانه در برخی نقاط جهان نظیر شمال اروپا و اروپای غربی، حتی تغییر کاربری سخیف و گاهی توهین آمیز بناهای مذهبی نیز در دستور کار برخی نهادهای تصمیمگیر قرار میگیرد. در نقطه مقابل در شرق آسیا رویکردی مفهومی به موضوع این طراحیها وجود دارد که نه فرمگراست و نه با شورش فنآورانه از روح حاکم بر مذاهب شرقی فاصله گرفته است.
معبد تازه تاسیس کایکوین نینبوتسودو در توکیوی ژاپن یکی از بناهای مذهبی معاصر است که رویکرد روحانی خاص مذهب ذن از آن بنایی خاص ساخته است. زیربنایی ۵۷۰ مترمربعی در زمینی به مساحت حدودی ۱۲۰۰ مترمربع که با وجود ساخت فنی و امروزی آن آمیختهگی بالا با طبیعت مورد نظر مذهب ذن و هنرهای سنتی آن پیدا کرده است. شاید راه رفتهی استادان معمار ذن :) راهی رفتنی باشد...
دو نگاه به کاربرد طبیعت در معماری وجود دارد که امروز هر دو در جریان معماری دنیا در حال شکلدهی به بخشی از معماری جهان معاصر است. یکی همان نگاه معروف معماری بومی اقلیمی که به کاربرد متریالهای طبیعی و روشهای بومی ساخت در هر منطقه فکر میکند و قائل است روشهای سنتی ساخت به دلیل همآهنگی کامل با مصالح بومی بهتر از هر روشی میتوانند به کالبدی مناسب در معماری دست پیدا کنند.
در مقابل نگاه دیگری هست که به کاربرد متریالهای طبیعی با روشهای اجرای نوین علاقه دارد. صاحبان این نگاه به روشهای ساخت نوین به عنوان عصارهی اندیشه و فکر و به تکنولوژیهای نوین ساخت به عنوان رشد و پیشرفت روشهای سنتی نگاه میکنند و اصلا لازم نمیبینند روشهای سنتی ساخت را تکرار کنند. با چنین نگاهی ساخت یک مجموعه آموزشی بزرگ نظیر مجموعه زیر با استفاده از چوب و بهرهگیری از بام سبز و پوششهای طبیعی اما با سازه و روش ساخت بسیار جدید و مدرن اتفاقا فرزند خلف معماری بومی و سنتی بشر است و معماران اصلا نیازی به تکرار روشهای گذشته نمیبینند.
شما چه طور فکر میکنید!؟
با گسترش شهرنشینی معاصر و حذف فضاهای سبز شهرها به منظور سود بیشتر و ساخت و ساز بیشتر کم کم طرح هایی رو شاهد هستیم که سعی دارند هم سبز باشن و هم زمینی اشغال نکنن. درسته کاشت گیاه در دل زمین با هیچ پوشش سبز رو هوایی قابل مقایسه نیست واین پوشش ها غالبا در حد یک نمای سبز باقی می مونن اما به هر تقدیر برای شهرهای مریض و گرفتار ما این نگاه می تونه مرهم و مسکنی موقت باشه
در طراحی این اثر یادمانی ایدز ! چیزی که بیشتر از مفاهیم و معانی پشت پرده احتمالی کار به نظر میاد همین تلاش برای ایجاد سایه بانی سبز و شهریه