هنرهای دیجیتال روزبه‌روز در حال توسعه هستند چرا که هنرمندها در برخورد با جریان دیجیتال به دلیل ظرفیت‌ها و امکانات فوق‌العاده اون خیلی زود دل‌باخته جریان دیجیتال می‌شن. کم‌تر هنرمندی این روزها به اصالت فنون قدیم فکر می‌کنه و کم‌تر هنرمندی هم هست که به نوعی درگیر امکانات و ظرفیت‌های رایانه‌ای نشده باشه.

بسیاری از فنون دیجیتال معطوف به ایجاد نوعی وهم مجازی در جهان حقیقی هستند. به طور مثال ایجاد گریزی از اشعه‌های نورانی که نسبت به مکان ناظر تغییر جهت و راستا خواهد داد و به این ترتیب در فضای تاریک اتاق مخاطب احساس حضور در بی‌کرانی می‌کنه که تنها به واسطه‌ی شاخصه‌هایی از نور در قالب یک پرسپکتیو انتزاعی تعریف می‌شه.

فرانک ارنیوین با تهیه یک اپلیکیشن تحت وب ما رو به دیدار یک واقعیت نامحسوس اما موجود در جهان امروز می‌بره. از اون جهت که توپیتر رو هوش‌مندانه‌ترین دست‌یافته عصر ارتباطات می دونم و از اون‌جا که آشکارسازی یک به ظاهر ناپیدا علاوه بر جذابیت در خودش آیه هم داره :) این کار جالب رو به اشتراک می‌گذارم.

تجربه شورانگیز آشکارسازی یک واقعیت موازی با جهان واقعی ما

واقعیت افزوده رهیافتی تکنولوژیکه که برخی از فعالان و رصدگران حوزه آی‌تی سال ۲۰۱۳ رو سال شکوفایی اون قلم‌داد می‌کنن. پیش از این هم در یانون‌دیزاین پست هایی از هنرهای مرتبط با واقعیت افزوده دیدیم مثلا + یا +‌

واقعیت افزوده عبارته از آشکارسازی محتوایی مجازی در هماهنگی با واقعیت توسط دستگاهی آشکارساز به نحوی که مجموعه دیتای مجازی و اطلاعات دنیای واقعی با هم تشکیل یک پیام نهایی رو بدن

این مساله امروز چه در سطح کانسپت و چه اخیر در ابعاد تجاری و نیمه تجاری به خدمت خیلی از صنایع آمده و تقریبا الان تمام دارنده‌گان گوشی‌های همراه هوش‌مند به سطحی دارن از این رهیافت بهره می‌برن. اما یکی از وادی‌هایی که به خوبی می‌تونه از ره‌یافت‌های این تکنولوژی بهره ببره معماری و اون هم در سطح اراپه آثار و طراحی‌های معماریه

پست زیر و ویدپوی همراه‌ش که توصیه می‌کنم حتما ببینین، یک ایده به اجرا درآمده از کاربرد واقعیت افزوده در کمک به ارائه‌های معماری رو نشون می‌ده. این که می‌تونین در آن واحد بسیاری از ایده‌های طراحی رو در قالب‌های اینتراکتیو به طور زنده برای کارفرما ملموس کنین و نمایش بدین و برای این کار تنها به تولیدات مجازی خوب و دقیق احتیاج دارین.

یه دوستی داشتیم دام‌پزشکی می‌خوند. می‌گفت مرغ تو بدترین حالت بدنی هم از تخم‌مرغ‌ش کم نمی‌ذاره. یعنی این‌که تخم‌مرغ همیشه تخم‌مرغه، با همون کیفیت!

حالا اینا ربطش چیه به هنر...عرض می‌کنم.

برای هالیوود تقریبا ثابت شده که همه چیز باید در راستای تحقق و تکمیل فرم کار باشه. درک این قضیه خیلی مهمه که "دروازه ورود مخاطب به اثر همانا فرم است".سر همین قضیه همه چیز از خط تولید گرفته تا جزئیات کار در راستای تحقق این مسئله چیده می‌شن. اگر سینما تبدیل به صنعت نمی‌شد یقینا خیلی از تجربه‌های امروزی سینما محقق نمی‌شد. شهید آوینی در باب سینما در جایی مطلبی گفته که خیلی جای تامل داره. میگه فرم اگر به درستی ایجاد نشه ضد محتوای خودش عمل می‌کنه.

پست زیر مربوط به تیتراژ پایانی قسمت دوم شرلوک هلمزه. شات‌های پایین تیتراژ اولیه‌ای که کار شده بود رو نشون می‌ده منتها در ساعت آخر کارگردان به این نتیجه می‌رسه که بهتره تیتراژ پایانی قسمت دوم شبیه تیتراژ پایانی قسمت اول کار بشه و این یعنی دوباره همه چیز از اول! و کسایی که این جنس کار رو می‌شناسن خوب می‌فهمن که یک چنین کاری چه میزان زمان و انرژی و هزینه می‌بره.

برای چنین تیتراژی جدا از فرایند درستی که تیم prologue بهش دست پیدا کرده شاهد یه کار خوب تیمی هستیم. چیزی که هنوز خودمون باهاش مشکل داریم و یکی از عللی که سطح کارامون بالاتر از یه حد نمی‌ره همین مسئله‌ست.

دوستان اگر فرصت داشتین مصاحبه توی پست رو هم بخونین...مجانی کسب تجربه کنید!

این پوستر ها حاصل محاسبه مسیر حرکت چندین ذره در بعد و تغیر رنگ بر اساس مکان و مختصات هستند که تصاویر این چنینی رو خلق کردند.اتفاقی که فقط میتونه توی محیط مجازی صورت بگیره. 

کد های این تصاویر رو طراحی به نام " جی آؤ اسمیت" نوشته و می‌تونید کارهای دیگه‌اش رو اینجا ببنید. 

ساخت هر ساله یک غرفه ی تحقیقاتی در گروه Computational Design دانشگاه اشتوتگارت آلمان دیگه مثل این که تبدیل به یک سنت شده. این حرکت از سال 2010 شروع شد و سه سال متمادی هست که دانشجویان به سرپرستی اساتید دانشگاه و با بهره گیری از صنعت و فن آوری پیشرفته‌ی آلمان به طراحی و ساخت دیجیتال مشغول می‌شوند. 

این پست رو انتخاب کردم به دو دلیل:

اول این که طراحی و ساخت غرفه بر اساس روی‌کرد Biomimetic به کمک یک روبات هوشمند با بافت تارهای فیبر کربن و شیشه شکل گرفته است.(Biomimetic: یعنی یادگرفتن و تقلید از فرم‌ها، مدل‌ها، فرآیندها و سیستم‌های طبیعت برای طراحی و ساخت و جواب دادن به مسائل انسانی. برخلاف نگاه مدرن در معماری که فقط فرم رو از طبیعت کپی می‌کرد، در این روی‌کرد فرایند زایش فرم در طبیعت مورد توجه و تقلید قرار می‌گیرد)

دوم ، به نظرم وجود یک مدیریت متخصص و با انگیزه در یک مرکز دانشگاهی باعث خیلی از حرکت‌ها و جریان‌های پایدار در محیط علمی می‌شه؛ مثل جناب Achim Menges در اینستیتوی Computational Design دانشگاه اشتوتگارت. شاید باورکردنی نباشه که این اینستیتو با این همه خروجی علمی-تحقیقاتی فقط 5 ساله تاسیس شده!

ما چه قدر از این پنج سال ها رو هدر دادیم؟

با گسترش علاقه به طراحی های الگوریتمیک در بین طراحان و روزبه روز توسعه نرم‌افزارهای طراحی به کمک اسکریپت‌های کامپیوتری و در کنار این جریان با همه‌گیر شدن استفاده از تبلت‌ها و دیوایس‌های همراه رایانه‌ای، انتظار عرضه چنین نرم‌افزارهایی خیلی طبیعی بود.

طراحی پویا و الگوریتیمکال هندسی بر روی آی‌پد. نسخه‌ نرم‌افزاری ساده که خیلی شبیه نرم‌افزار GenerativeComponents و یا افزوده‌ی نرم‌افزاری Grasshopper در نرم‌افزار مدل‌سازی سه بعدی Rhinoceros طراحی شده و فعلا می‌تونه به سطح معین و محدودی از الگوریتم‌ها و عمل‌گرها جواب بده.

اخیرا استودیوهای جوون داخلی و طراح‌های رشته های مختلف هنری در داخل هم به سمت این طور فرآیندهای طراحی سوق پیدا کردند و به زودی ممکنه یک موج داخلی از این طور جریان‌ها رو تجربه کنیم. مثلا +   

شرکت هیوندای کره جنوبی برای نشون دادن قدرت تکنولوژی خودش در زمانه، اقدام به ساخت سالنی خیال انگیز اما واقعی کرده.

این سالن با داشتن پرده ای بزرگ و سرتاسری با کیفیت HD اقدام به نمایش الگوهای بصری الگوریتمی می کنه که به طور افسون گر و صدالبته مرعوب کننده ای (به خاطر ابعاد بزرگ و محیط بر انسان پرده) پیام مورد نظر هیوندا رو به مخاطب می قبولونن.

جالب این جاست که هیوندا از شعار "ساخته شده به دست انسان" در تکمیل اثرش استفاده کرده. حرفی که به کنایه عظمت کار و ارزش بالای تکنولوژی "بشر" رو فریاد می زنه

یه هماورده یه جورایی.....

 یه اثر اعجاب آور و البته پرخرج از فضاسازی های دیجیتالی که جدیدا خیلی زیاد مد شده

غرفه ی شرکت هیوندا در نمایشگاهی اخیر که در اون هزاران تایل مانیتوری به طوری فضا رو پوشش دادن که به کمک کامپیوتر می شه اون‌ها رو عقب و جلو کرد و با استفاده از ترکیب نور و سایه و تصویرهای دیجیتال موقعیتی  استثنایی از تجربه ی فضا ایجاد کرد.
کار کمی تا قسمتی گران تموم می شه و خیلی توصیه نمی کنم به دوستانم که به سمت ایده هایی این چنین برین :) ولی دیدنش لازمه!